The Weather Station - The Weather Station


Heel toevallig ontdekte ik Tamara Lindeman (aka The Weather Station en  aka Tamara Hope), doordat ze meezong op het fraaie titelnummer van Will Strattons Grey Lodge Wisdom. De tweeëndertigjarige singer-songwriter uit Toronto brengt sinds 2008 muziek uit, The Weather Station is haar vierde album. Dat lijkt een bescheiden aantal, maar ze acteert ook nog naast haar muziekcarrière. Sinds haar veertiende speelt ze in films en daarnaast ook veel in tv-films en tv-series. Haar vorige album Loyalty werd geproduceerd door Afie Jurvanen (aka Bahamas), een van de beste singer-songwriters, die er in Canada rondlopen. Deze keer hield ze zelf de touwtjes in handen, met nog wel een adviserende rol voor Jurvanen. Ze schreef alle nummers en strijkers arrangementen. Dat laatste deed ze meer dan verdienstelijk voor het buitengewoon aanstekelijke  Kept it all to myself. Dezelfde aanstekelijkheid bezit Thirty, waarin op subtiele wijze een fluit te horen is. Haar stem heeft af en toe wat weg van die van Aimee Mann. Haar frasering en stembuigingen zijn vaak opmerkelijk. De intelligente en gedetailleerde teksten hebben veelal op haar eigen gevoelens en gedachtes betrekking. Naast uptempo songs ook een aantal meer ingetogen nummers. De songs worden zonder uitzondering fraai ingekleurd, vaak ook met strijkers. Lindeman is duidelijk gegroeid als songschrijver en The Weather Station is absoluut haar fraaiste en meest ambitieuze werkstuk tot nu toe. Het album is onder anderen binnenkort verkrijgbaar tegen een zeer schappelijke prijs en zonder verzendkosten bij de webschop van De Konkurrent, die overigens veelal onbekende, maar zeer interessante releases aanbieden.  
Theo Volk
Releasedatum: 6 oktober 2017 Paradise of Bachelors

The Weather Station live (samen met Will Stratton):
20-10 GENT: Trefpunt
21-10 UTRECHT: Ramblin Roots Festival
26-10 AMSTERDAM: Tolhuistuin

James Elkington - Wintres Woma


De afgelopen tijd kreeg het debuutalbum Wintres Woma van James Elkington al de nodige aandacht in de pers, maar nog een klein beetje extra kan volgens mij geen kwaad. Wintres Woma is oud Engels voor het geluid van de winter, een term welke hij toevallig tegenkwam in een historisch boek. Singer-songwriter Elkington groeide in de jaren zeventig en tachtig op in Engeland, maar woont tegenwoordig aan de andere kant van de oceaan. Hij heeft al een enorme staat van dienst, hij werkte bijvoorbeeld al met Richard Thompson, Joan Shelley, Michael Chapman en Jeff Tweedy. In de studio van laatstgenoemde werd het album opgenomen.  Naast folk, verbreedde hij zijn muzikale spectrum door uitstapjes naar de (progressieve) rock en jazz. Zijn debuut wordt vooral geïnspireerd door de folk van de late jaren zestig en zeventig. In de opener Make it Up hoor je in het gitaarspel direct de invloed van Nick Drake. Zijn gitaarspel is zijn belangrijkste troef, want dat is fenomenaal. Richard Thompson is niet voor niets zo lovend over hem. Daarnaast beschikt hij over een prettige bariton.  Ook als songschrijver verstaat hij zijn vak. Op een na zijn alle liedjes door hemzelf geschreven. Opmerkelijk is zijn cover van de traditional The Parting Glass, want die wordt hier instrumentaal vertolkt. Van oorsprong was het een lied, wat a capella gebracht werd. Hij wordt slechts spaarzaam door anderen begeleid en zijn er af en toe americana-invloeden te horen. Vooral liefhebbers van het betere gitaarspel zullen Wintres Woma kunnen appreciëren.      
Theo Volk
Releasedatum: 20 juni 2017 Paradise of bachelors



Angelo De Augustine - Swim Inside the Moon


Eigenlijk was Sufjan Stevens van plan alleen nog maar eigen werk uit te gaan brengen op zijn Asthmatic Kitty-label. Na het horen van opnames, die bestemd waren voor het tweede album van Angelo De Augustine veranderde hij direct van gedachte. Niet alleen Sufjan Stevens en ik hoorden direct dat deze vierentwintigjarige jongeman uit Californië bulkt van het talent. Ook onder anderen Thomas Bartlett (The Gloaming) onderkende al eerder zijn muzikale kwaliteiten. Op de binnenhoes bedankt Angelo een groot aantal mensen, die een groot aandeel hadden in zijn muziekcarrière. In de eerste plaats zijn moeder, die in haar eentje hem een zorgeloze en zorgzame jeugd bezorgde. Zijn carrière begon reeds tien jaar geleden. Twee jaar geleden was hij gedwongen een periode rust te nemen door een ziekte, die zijn stem bedreigde. Gelukkig herstelde zijn stem volledig. De gebruikte opnamemethode was eenvoudig. Hij gebruikte een Shure SM57 microfoon, die geplaatst werd in de badkamer en zijn analoge opname apparatuur stond in de kamer ernaast. Opnemen in een badkamer is overigens niet nieuw, Jim Morrison deed het al voor het album L.A. Woman. Op zijn tweede album Swim Inside the Moon houdt Angelo zijn breekbaar gezongen liedjes klein. Naast zijn akoestische gitaar maakt hij spaarzaam gebruik van synthesizers, elektrische gitaar en de honderd jaar oude piano van zijn moeder. Dat het album uitgekomen is op Asthmatic Kitty, is niet vreemd, je zou hem kunnen zien als de missing link tussen Sufjan Stevens en Elliot Smith. Daarnaast hoor je in het gitaarspel ook af en toe de invloed van Nick Drake. Het lijkt me dan voor de hand liggen, dat liefhebbers van zowel Sufjan Stevens en Elliott Smith, maar ook die van Nick Drake, waarschijnlijk dit album zullen gaan omarmen als een dierbaar kleinood. In november komt Angelo naar de lage landen voor een paar concerten. Maar voorafgaande zal hij nog een aantal concerten in Amerika en Canada verzorgen met een ander opmerkelijk talent, Moses Sumney. Hopelijk gaat u begin november kijken naar dit buitengewone talent.        
Theo Volk
Releasedatum: 18 augustus 2017 Asthmatic Kitty

Angelo De Augustine live:

04-11 DEN HAAG: Crossing Border Festival
05-11 MAASTRICHT: Lumière
07-11 BRUSSEL: Botanique / Rotonde



Valparaíso - Broken Homeland


Drijvende krachten achter Valparaíso zijn Hervé en Thierry Mazurel. Voordien oprichters van de Franse cultgroep Jack The Ripper. Een experimentele groep die een viertal albums maakte. De groep hield op te bestaan omdat hun zanger het voor gezien hield. De overgebleven leden formeerden hierop de experimentele groep The Fitzcarraldo Sessions, dat gezien kan worden als de voorloper van Valparaíso vanwege dezelfde werkwijze. Een vaste groep muzikanten, die werkte met wisselende zangers en zangeressen. Het album We Hear Voices werd uiterst lovend ontvangen in Frankrijk. Er werd samengewerkt met niet bepaald de minsten, onder anderen met Stuart Staples van Tindersticks en Joey Burns van Calexico. Valparaíso bestaat naast Hervé en Thierry Mazurel uit, Matthieu Texier (gitaar), Thomas Belhom (drums) en Adrien Rodrigue (viool en vibrafoon). Allen zijn ervaren indie-rock muzikanten. Een van de redenen om de groep Valparaíso te noemen was de bewondering voor de film …A Valparaíso van de bekende Nederlandse cineast Joris Ivens. De prachtige, intrigerende hoes is een foto getiteld La bellezza perduta van de Italiaanse fotograaf Enzo Crispino, die werkte voor de Italiaanse versie van Vogue. Overigens is de foto bewerkt, de oorspronkelijke tekst van de twee plaquettes is vervangen en bevatten nu subtiele verwijzingen naar de twee groepen waar Hervé en Thierry Mazurel eerder in speelden. Ook subtiel en daarnaast zeer inventief is de wijze waarop de zangers en zangeressen op Broken Homeland worden begeleid. Met name de bijdragen van drummer Thomas Belhom bevallen mij erg goed. De lijst van medewerkers bevat grote namen als Howe Gelb (Giant Sand) en Josh Haden (Spain), maar ook namen die minder tot de verbeelding spreken, maar zeker niet minder zijn, integendeel. De fantastische zangeres Rosemary Standley van de bijzondere Franse groep Moriarty zingt het fraaie Fireplace. De mij onbekende zangeres Phoebe Killdeer zingt drie nummers waaronder de opener Rising Tides, een spannend duet met Howe Gelbe. In het instrumentale Valpariso spelen Christine Ott en producer John Parish mee. Broken Homeland had zeer weinig tijd nodig om mij te overtuigen, het zal mij niet verbazen als dit album gaat opduiken in heel veel eindejaarslijstjes van zowel liefhebbers als critici.   
Theo Volk
Releasedatum : 22 september 2017 Zamora / PIAS
Website: http://www.valparaiso-music.com/

Nits - Angst


Fan van het eerste uur van Nits wil ik mijzelf toch wel noemen. Reeds in de jaren zeventig was ik al getuige van hun liveoptredens. Een enthousiaste en frisse popband, opgericht door twee studenten aan de Gerrit Rietveldacademie, Henk Hofstede en Alex Roelofs, die hun eerste bekendheid kreeg  met hun aanstekelijke single Tutti Ragazzi. Een paar jaar later volgde de grote doorbraak met Nescio, afkomstig van het geweldige album Omsk, waarop ook een verwijzing naar de beeldende kunst was te vinden in de vorm van A Touch of Henry Moore. In de jaren tachtig verschenen nog andere prachtalbums als Henk, en hun bekendste album In the Dutch Mountains. En een tweetal niet te versmaden ep’s, Kilo en Hat, waarvan de laatste absoluut een heruitgave verdient. Hierdoor werd hun populariteit erg vergroot. Anno 2017 is Nits nog steeds erg populair, getuige de uitvoerige tournee, die volgende week zaterdag start in de Mezz in Breda. De aparte hoes en de thematiek maakten mij uitermate nieuwsgierig naar Angst, een album waarop wij als fan vijf jaar moesten wachten. Thema’s van het album zijn de bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog, de bevrijding nadien en observaties van het naoorlogse Nederland én Duitsland. Het Nederland van de wederopbouw, waarin de saamhorigheid groot was. De tijd dat je buren nog goede vrienden waren en De Rijdende Rechter nog niet nodig was. Men begreep elkaar erg goed door alle leed wat men meegemaakt had in de oorlog. Het was ook de tijd van “Toen was geluk heel gewoon”. Het leven was nog eenvoudig en overzichtelijk, een televisiezender en piratenzender het REM-eiland. Op zaterdagavond netjes gewassen met het hele gezin voor de buis. Deze nostalgische gedachten schoten door mijn hoofd bij het beluisteren van opener Yellow Socks & Angst. Dit nummer is gedeeltelijk vanuit Hofstedes invalshoek geschreven en deels door de ogen van zijn oma, Pieternel Wijsman. Ook Henk koestert nostalgische gevoelens voor die tijd. Zaterdagavond voor de buis om Rudi Carell te kijken en een zorgzame oma, die een trui voor je breit. En oma ziet haar kleinzoon groot en daarna bekend worden en daardoor ontstaat er bij haar de angst dat hun band minder zal worden. Het familieverleden van Hofstede ken ik niet, maar volgens mij is Radio Orange niet fictief. Het handelt over zijn moeder, die vijf jaar ondergedoken gezeten heeft in de oorlog en over Bevrijdingsdag. Cow with Spleen handelt over de afschuwelijke Hongerwinter van 1944, waarin ongeveer twintigduizend mensen stierven. Ook muzikaal valt er zoals vanouds weer genoeg te genieten. Het artwork is prachtig vormgegeven. Op de binnenkant van de klaphoes staan de heren afgebeeld op het fabrieksterrein van Van Nelle. Koffie, het verbindingsmiddel bij uitstek tussen mensen in de jaren vijftig en zestig. Het tekstboekje bevat twee polaroids gemaakt door Hofstede van zijn grootouders, die trots poseren met het album Tent. Verder bevat het foto’s gemaakt door zijn opa Henk Wijsman van de Torricellistraat in Amsterdam rond 1934. Bijzondere vermelding verdient Paul Telman, voor de zoals altijd uitstekende geluidsopnames. Angst bevat interessante en persoonlijke observaties van de oorlogstijd en van het Nederland en Duitsland na de oorlog.             
Theo Volk
Releasedatum: 15 september 2017 Werf Records

Website: http://www.nits.nl/nits/index.html


Pi Jacobs - A Little Blue


Al in haar jeugd raakte de in San Francisco opgegroeide Pi Jacobs verslingerd aan muziek. Geïnfecteerd door de platencollectie van haar moeder, die bestond uit rock- en soulplaten. Op de middelbare school zong ze al en begon bas en gitaar te spelen en daarnaast ook liedjes te schrijven. Ze woonde later twee jaar in New York om zich daarna definitief te vestigen in Los Angeles. Intussen gepokt en gemazeld  maakt ze muziek, die ze zelf “americana bluesy rock thing” noemt. Tijdens haar laatste tournee speelde ze in het kleine plaatsje Floyd. Mark Hodges, hoofd van het belangrijkste Amerikaanse bluegrass label, Mountain Fever Records, zag haar optreden en was zodanig onder de indruk, dat hij haar onmiddellijk liet tekenen voor zijn nieuwe americana-label Travianna Records. Op haar nieuwe album A Little Blue werkt ze samen met producer Aaron Ramsey, een muzikant met een diep geworteld verleden in de bluegrass. Net als Mark Hodges was ik snel overtuigd van vooral de zangkwaliteiten van Pi. Ze beschikt over een prachtige, warme stem. Maar die is bovendien soulvol, zoals blijkt in een aantal uptempoliedjes. Regelmatig gaan die over de liefde, maar in The Moment maakt ze een duidelijk politiek statement.  Het album is al een tijdje uit, maar wordt nu pas in Europa gepromoot, en terecht, hopelijk volgt er snel een Europese tournee van deze uitstekende zangeres.      
Theo Volk
Releasedatum: 31 maart 2017 Travianna Records
Website: http://www.pijacobs.com/index/

Susanne Sundfør - Music for People in Trouble

Mijn liefde voor de muziek van de Noorse zangeres Susanne Sundfør bekoelde behoorlijk na haar laatste album Ten Love Songs. Songs als Accelerate ontsierd door weinig subtiele, elektronische uptempo begeleiding deden mij teveel pijn aan de oren en de video van het genoemde nummer deed ook nog eens pijn aan de ogen. Dat elektronica in haar muziek geen belemmering hoeft te zijn bewees ze nog overduidelijk in 2012 met het schitterende album The Silicone Veil. Op Music for People in Trouble kiest ze rücksichtslos voor een nieuw geluid en wat mij betreft gelukkig maar. Op een bekend muziekforum bemerk ik dat het nieuwe album met gemengde gevoelens wordt ontvangen. Vooral liefhebbers van haar vorige album noemen de nieuwe schijf saai. Ik zou het album allesbehalve dan saai willen noemen. Eindelijk komt haar fraaie stem dank zij de vaak subtiele begeleiding volledig tot zijn recht. Wie bijvoorbeeld Bedtime Story saai noemt, heeft volgens mij niet goed geluisterd. Zelfs nu is er ook volop ruimte voor experiment, tenminste als je er open voor staat om het te willen horen. Het is de makke van deze tijd, dat veel luisteraars niet meer de moeite willen nemen om muziek te willen doorgronden, die in eerste instantie niet wil beklijven. Het is door het grote aanbod wel begrijpelijk, maar wel jammer. De subtiele arrangementen komen namelijk pas bij meerdere beluistering volkomen tot zijn recht. In het slotnummer Mountaineers wordt ze trouwens muzikaal ondersteund door John Grant. De nieuw ingeslagen weg bevalt mij zeer goed, Music for People in Trouble behoort wat mij betreft samen met The Silicone Veil tot het beste wat ze tot nu toe gemaakt heeft. Maandag 18 september is Susanne te zien in de Vondelkerk, waarbij zonder enige twijfel dit nieuwe ingetogen werk volledig tot zijn recht zal komen.
Theo Volk 
Releasedatum: 8 september 2017 Bella Union
Website: http://susannesundfor.com/